Athens Photo FestivaL 2026

Το μεγαλύτερο διεθνές γεγονός φωτογραφίας στην Ελλάδα

 με 70 καλλιτέχνες από 34 χώρες, πραγματοποιήθηκε ακριβώς ένα μήνα πριν στο Μουσείο Μπενάκη. Συγχαρητήρια στο Μανόλη Μωρεσόπουλο, Καλλιτεχνικό Διευθυντή και Επιμελητή του APhF2026 που μέσα από αυτά τα έργα κατάφερε να παρουσιάσει τις σύγχρονες σκέψεις, αναζητήσεις και ανησυχίες που καθορίζουν την εποχή μας. Μπορεί η έκθεση να έχει τελειώσει αλλά μπορείς να προμηθευτείς το άριστα επιμελημένο λεύκωμα από το πωλητήριο.

The largest international photography event in Greece
with 70 artists from 34 countries, took place exactly one month ago at the Benaki Museum. Congratulations to Manolis Moresopoulos, Artistic Director and Curator of APhF2026 who managed to present the contemporary thoughts, searches and concerns that define our era. The exhibition may have ended, but you can purchase the excellently curated album from the shop

Mέσα από το μοτίβο του κλειδιού, το έργο εξερευνά τα συναισθήματα που συνδέονται με την αναγκαστική αναχώρηση, την απώλεια και την εξορία. Είναι ίσως η τελευταία ανάμνηση και αντικείμενο που απόμεινε στους κατοίκους της Γάζας που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.

Through the motif of the key, the project explores the emotions associated with forced departure, loss and exile.

Maybe the last memory and object left to the residents of Gaza who were forced to abandon their homes.

Ιδιαίτερα καθηλωτική  ήταν η ομαδική έκθεση των Νέων Ελλήνων Φωτογράφων που παρουσίασε δεκατρείς επιλεγμένες καλλιτεχνικές προτάσεις σε επιμέλεια της Μαρίλιας Φωτοπούλου.

Επέλεξα να σας παρουσιάσω το “Καθοδός” που τόσο ο τίτλος όσο και το ίδιο το έργο αφηγούνται το σήμερα, όπως το βιώνουμε και αποδεχόμαστε. Ένα στεφάνι από  αποτσίγαρα -φίλτρα τσιγάρων που στο κέντρο του βρίσκεται ένα πουλί σε αποσύνθεση.

Τελικά οι συνήθειες μας δεν έχουν μόνο καταστροφικό αποτέλεσμα για εμάς αλλά και περισσότερες συνέπειες σε ότι μας περιβάλλει και πόσο τελικά η παράδοση στις συνήθειες μας, η παθητικότητα μας και η παραίτηση του ατόμου να σταματήσει να μάχεται και να αφεθεί στη ροή ως ένας μηχανισμός άμυνας και ένα προσωρινό καταφύγιο απέναντι στις υπερβολικές απαιτήσεις και πιέσεις του σύγχρονου τρόπου ζωής που ενώ έχει οδηγηθεί σε μια Κλιματική Κατάρρευση συνεχίζει. Και όχι άδικα ο καλλιτέχνης ονομάζει το έργο KATHODOS

γιατί αυτή η κάθοδος προέρχεται από τις δικές μας συνήθειες και συμπεριφορές.

Παρόλο που η αφετηρία του έργου είναι έντονα προσωπική και βιωματική, ο δημιουργός τονίζει πως η «Καθοδός» λειτουργεί ως ένας καθρέφτης για τη σύγχρονη κοινωνία. Βλέπει την τάση αυτή για απομόνωση και παραίτηση ως ένα μαζικό, κοινό χαρακτηριστικό της εποχής μας.

The group exhibition of the Young Greek Photographers was particularly interesting, presenting thirteen selected artistic proposals curated by Marilia Fotopoulou.

I chose to present to you “Kathodos” , meaning descent, whose title and the work itself narrate today, as we have experienced and accepted so far. A wreath of cigarette, butts-cigarette filters with a decomposing bird in the center.
Ultimately, our habits not only have a destructive effect on us but also effects on what surrounds us and how ultimately the surrender to our habits, our passivity and the resignation of us to stop fighting and be left to the flow as a defense mechanism and a temporary refuge against the excessive demands and pressures of the modern lifestyle that, while it has led to a Climate Collapse, goes on as it used to. There is a serious reason why the artist calls the work KATHODOS because this descent comes from our own habits and behaviors. Although the starting point of the work is intensely personal and experiential, the artist emphasizes that “Cathode” functions as a mirror for modern society. He sees this tendency for isolation and resignation as a massive, common characteristic of our time.

LAURENCE KUBSKI-SAUVAGES

Η Laurence Kubski  μέσω του Sauvages αναζητά τις τοπικές πρακτικές μέσα από μια ευρύτερη προοπτική. Παρακολουθούμενη, ελεγχόμενη, παρατηρούμενη, καταμετρημένη, κυνηγημένη ή προστατευόμενη, η άγρια ζωή βρίσκεται υπό ανθρώπινη πίεση και απειλή.

Κατά τη διάρκεια ενός έτους, η Laurence Kubski κατέγραψε αλληλεπιδράσεις που σηματοδοτούν τη συμβίωση ανθρώπων και άγριων ζώων στον σαφώς καθορισμένο γεωγραφικό και πολιτιστικό χώρο της περιοχής του Fribourg. Τέλος, η  καλλιτέχνης διερωτάται: υπάρχει ακόμα η άγρια ​​φύση;

Sauvages explores local practices within a broader perspective. Monitored, controlled, observed, counted, hunted, or protected, wildlife is under human pressure and threat.

Over the course of a year, Laurence Kubski documented interactions punctuating the cohabitation of humans and wild animals in the well-defined geographical and cultural space of the region of Fribourg. Finally, the artist asks: does the wild still exist?

Σε μια εποχή που η λαϊκιστική ρητορική, οι συγκρούσεις και ο πόλεμος βρίσκονται σε άνοδο παγκοσμίως, οι τοξικές έννοιες της αρρενωπότητας -που εξυμνούν τη δύναμη και την κυριαρχία- έχουν επανεμφανιστεί με διάφορες μορφές: η φιγούρα του ισχυρού άνδρα, του προστάτη του σπιτιού και του επιτιθέμενου. Το έργο διερευνά πώς τα ιδανικά για τη δύναμη, τον έλεγχο και τον στωικισμό απομονώνουν τους άνδρες από τον συναισθηματικό τους εαυτό, δημιουργώντας μια εσωτερική σιωπή που αντικατοπτρίζει τη βία που παράγουν αυτά τα συστήματα εξωτερικά.

At a time when populist rhetoric, conflict and war are on the rise worldwide, toxic notions of masculinity-glorifying strength and dominance- have resurfaced in various forms: the figure of the strongman, the protector of the home, and the aggressor.

The project explores how ideals on strength, control, and stoicism isolate men from their emotional selves, creating an inner silence that mirrors the violence these systems produce externally.

Σε αυτό το έργο, η Tereza Zelenkova εξετάζει τη σχέση μεταξύ της λεκτικής γλώσσας και των εικόνων μέσα από φαινόμενα όπως η μίμηση των ζώων, η ανθρώπινη ικανότητα να αρθρώνει τη σκέψη και η εγγενής ασάφεια των φωτογραφιών και της γραπτής γλώσσας.

In this project, Tereza Zelenkova examined the relationship between verbal language and images through phenomena such as animal mimicry, the human capacity to articulate thought, and the inherent ambiguity of photographs and written language.

Το Moving Sand είναι ένα εγκάρσιο φωτογραφικό πρότζεκτ που καταγράφει τη χρήση της άμμου και τις καταστροφικές περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνέπειες της εξόρυξής της.Το αλάτι είναι ο φυσικός πόρος που καταναλώνεται περισσότερο μετά το γλυκό νερό.
Είναι επίσης ο λιγότερο ρυθμιζόμενος και πιθανότατα ο πιο διεφθαρμένος και περιβαλλοντικά καταστροφικός

Moving Sand is a transversal photography project which reports on the use of sand and the devastating environmental and social consequences of its extraction.

Salt is the most consumed natural resource after fresh water.

It is also the least regulated, and quite possibly the most corrupt and environmentally destructive.

Το Loose Fit είναι μια άσκηση αντιπαράθεσης και επίλυσης. Αντιμέτωπος με έναν μετατραυματικό φόβο για τους άνδρες, ο Shrestha δημιούργησε αυτές τις εικόνες ως καταγραφή της μεταβαλλόμενης σχέσης του με την αρρενωπότητα στο Κατμαντού του Νεπά

Loose Fit is an exercise in confrontation and resolution. Faced with a post-trauma fear of men, Shrestha created these images as a record of his changing relationship with masculinity in Kathmandu, Nepal.

HRISTINA TASHEVA-FOREVERMORE I LOVE YOU ( A LETTER TO A MAN)

Πρόκειται για ένα έργο σε εξέλιξη, που εξερευνά πώς η Ευρώπη θυμάται τους πολέμους της και πώς οι πρακτικές μνήμης διαμορφώνουν την ταυτότητα, το «ανήκειν» και τις ιδέες για ένα κοινό μέλλον. Είναι εμπνευσμένο από μια ερωτική επιστολή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου που επιστράφηκε στον αποστολέα της με την ένδειξη «ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΣ», ένα απομεινάρι που αποκαλύπτει τις διαρκείς συναισθηματικές συνέπειες του πολέμου πέρα ​​από τις επίσημες ιστορίες.

It is a work in progress, exploring how Europe remembers its wars and how practices of remembrance shape identity, belonging, and ideas of a shared future. It is inspired by a World War I love letter returned to its sender marked “KILLED”, a remnant that reveals the enduring emotional aftermath of war beyond official histories.

HICHAM BENOHOUD-THE CLASSROOM

Απογοητευμένος από το άκαμπτο εκπαιδευτικό σύστημα του Μαρόκου της δεκαετίας του 1990, ο καθηγητής τέχνης Hicham Benohoud χρησιμοποίησε τη φωτογραφία ως παιδαγωγικό εργαλείο, δημιουργώντας έναν αυτοσχέδιο σκοτεινό θάλαμο στην τάξη του για να ενθαρρύνει τη συνεργατική και πρακτική μάθηση, ενθαρρύνοντας τους μαθητές να ασχοληθούν με τη δημιουργικότητα και να διερευνήσουν ζητήματα ταυτότητας. Οι εικόνες που δημιουργούνται με τους μαθητές του χαρακτηρίζονται από ένταση και αποξένωση, συνδυάζοντας τον παραλογισμό, το χιούμορ και την ανησυχία στις εξαιρετικά πλαισιωμένες και έμμεσα αφοπλιστικές συνθέσεις τους.

Frustrated by Morocco’s rigid educational system of the 1990s, art teacher Hicham Benohoud used photography as a pedagogical tool, creating a makeshift darkroom in his classroom to foster collaborative and hands-on learning, encouraging students to engage with creativity and questions of identity. The resulting images created with his students are marked by tension and alienation, blending absurdity, humor, and unease in their exquisitely framed and obliquely disarming compositions.

KATERINA ANGELOPOULOU- THE FUMES OF MARS

Στις 23 Ιουλίου 2018, μια από τις πιο φονικές πυρκαγιές στη σύγχρονη ιστορία σάρωσε το Μάτι και τις γειτονικές περιοχές, στοιχίζοντας τη ζωή σε περισσότερους από εκατό ανθρώπους. Η  Κατερίνα Αγγελοπούλου επέζησε της πυρκαγιάς, φεύγοντας με τη μητέρα και την τρίχρονη κόρη της. Οι αναθυμιάσεις του Άρη είναι ένα αντι-αρχείο – μια εγκληματολογική και βαθιά προσωπική έρευνα για το πώς κατασκευάζονται και επιβάλλονται οι επίσημες αφηγήσεις καταστροφής και πώς οι αποτυχίες διακυβέρνησης και η κλιματική κρίση συγκλίνουν σε συλλογικό τραύμα. Συνδυάζοντας φωτογραφίες, μαρτυρίες επιζώντων, υλικό από κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης και αντικείμενα που ανακτήθηκαν από τα ερείπια, αμφισβητεί μια εκδοχή που κατηγορούσε τους κατοίκους και τα θύματα. Το έργο εγείρει ερωτήματα σχετικά με τον αφηγηματικό έλεγχο και την θεσμική αποτυχία – όχι ερωτήματα που αφορούν συγκεκριμένα την Ελλάδα  μόνο, αλλά τις συνθήκες υπό τις οποίες ζουν ολοένα και περισσότερο οι κοινότητες σε όλο τον κόσμο

On July 23, 2018, one of the deadliest wildfires in modern history swept through Mati and the neighboring areas, claiming the lives of more than one hundred people. Artist Katerina Angelopoulou survived the fire, fleeing with her mother and three-year-old daughter. The fumes of Mars is a counter-archive-a forensic and deeply personal investigation into how official narratives of catastrophe are constructed and enforced and how governance failures and the climate crisis converge in collective trauma. Combining photographs, survivor testimonies, CCTV footage, and artifacts recovered from the ruins, it challenges an account that blamed residents and victims. The work raises questions about narrative control and institutional failure-not questions specific to Greece, but the conditions under which communities around the world are increasingly living.